"Yörük Ağa, şurada biraz soluklanalım, dinlenelim hele. Hem baksana incirler çok güzel görünüyor. Göz hakkı diye bir şey var canım, haram olmaz." demiş.

Yörük Ağa:

"Olur ağa, soluklanalım bakalım. Gerçekten de göz hakkı diye bir şey var. Yiyelim bakalım şu incirlerden birkaç tane." demiş.

Her iki ağa da atlarından bir ile hamle de atlayıp inmişler. İkisi de gözlerine kestirdikleri bir incir ağacına çıkmışlar.

Fakat gel gör ki, bizim Yörük Ağa o güne kadar hiç incir ağacı görmemiş ve hiç de tadını bilmiyormuş. Bu arada bizim Yörük Ağa'nın tırmanmış olduğu incir ağacına dolanmış olan asma kabaklarını incir zannedip yemeye başlamış. Bizim garip Yörük Ağa kabaklardan bir tane koparmış ve yemeye çalışmış. Nafile!

Bu arada Şehirli Ağa karnını incirlerle tıka basa doldurmuş ve ağaçtan aşağıya inmiş. Ağzının kenarını şöyle bir sildikten sonra Yörük Ağa'ya sormuş:

"Söyle ağa ne güzel, ne de tatlıydı mübarekler. Söylesene ağa öyle değil miydi?"

Bizim Yörük ağa yüzünü ekşiterek:

"Vallahi bilmiyorum, benim yediklerimin hepsi de bana kabağı hatırlattı. Kısaca senin bu incirler kabak tadı vermeye başladı. Hadi gidelim buradan ağa. Kabağın bozuk tadı sıkıntı vermeye başladı."

Eeee, nereden çıktı bu şimdi kardeşim, demeyin lütfen. Şayet arabanız varsa, şayet Bolu'da yaşıyorsanız, sokaklarında dolaşmak zorundaysanız beni anlarsınız.

Hafta sonu çok acil halletmem gereken işlerim vardı. Ancak ben bu işlerimle ilgilenmek yerine arcımın lastiğinin patlamasıyla ve aracımın jantının doğrultulup balans ayarının yapılmasıyla uğraştım. Merak etmeyin yalnız değildim lastikçide. Sanayi esnafı içinde en çok iş yapan lastikçi kardeşlerimiz maşallah.

Sayın Belediye Başkanımız artık yeter. Şehrin merkezinde bu kadar berbat bir yola sahip bir şehir yoktur her halde ülkemizde.

Öyle Eskişehir gibi mükemmel planlama ya da ne bileyim Göksupark gibi harika bir görsellik falan değil isteğimiz. Yörük Ağa olmaktan bıktık! Biraz incir yemek istiyoruz.